صرفنظر شود و به اين ترتيب هيچگونه تضادى در روايات نيست . 4 - در حديثى از امام باقر ع مىخوانيم كه با « قتاده » فقيه معروف اهل بصره گفتگويى داشت ، و در ضمن از حضور در مجلس امام ع و ابهت خاص آن حضرت كه سراسر قلب او را فرا گرفته بود اظهار شگفتى كرد ، امام به او فرمود : آيا مىدانى كجا نشسته اى ؟ در برابر همانها كه خدا درباره آنها گفته : * ( فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّه أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُه يُسَبِّحُ لَه فِيها بِالْغُدُوِّ وَالآصالِ رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّه وَإِقامِ الصَّلاةِ وَإِيتاءِ الزَّكاةِ ) * . سپس فرمود : فانت ثم و نحن اولئك : تو آن هستى كه گفتى ( فقيه اهل بصره ) و ما اين هستيم كه قرآن مىگويد ! قتاده در جواب گفت : صدقت و اللَّه ، جعلنى اللَّه فداك ، و اللَّه ما هى بيوت حجارة و لا طين : « راست گفتى فدايت گردم ، به خدا سوگند منظور خانه‌هاى سنگى و گلى نيست » ( منظور خانه‌هاى وحى و ايمان و هدايت است ) ( 1 ) . 5 - در حديث ديگرى نقل شده كه درباره اين گروه از مردان الهى كه پاسدار وحى و هدايتند فرمود : هم التجار الذين * ( لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّه ) * ، اذا دخل مواقيت الصلاة ادوا الى اللَّه حقه فيها : « آنها تاجرانى هستند كه تجارت و بيع آنان را از ياد خدا غافل نمىسازد ، هنگامى كه وقت نماز داخل مىشود حق آن را اداء مىكنند » ( 2 ) . اشاره به اينكه آنها در عين فعاليتهاى سازنده و مثبت اقتصادى تمام فعاليتهايشان تحت الشعاع نام خدا است ، و چيزى را بر آن مقدم نمىشمردند .

--> ( 1 و 2 ) همان مدرك صفحه 609 .